1. Czy wiesz, że w sławnym konkursie rzeźbiarskim zorganizowanym przez Fidiasza wygrał Fidiasz? Konkurencja toczyła się między nim, Polikletem a Kresilesem. Pomijając fakt, że wygrany był w składzie jury, co chyba miało znaczenie na podział głosów.
Do rozstrzygnięcia sporu poproszono obywateli Greckich o demokratyczny wybór.
Wygrała rzeźba, Fidiasza, ponieważ postać kobiety była najbardziej męska silnymi ramionami i podniesionym mieczem, na znak zwycięstwa..
Dlaczego?
W Starożytnej Grecji za piękno uważano męskie ciało. To ono było otoczone kultem, uchodziło za cud.
Wiotkie ciała kobiet nie przynosiły zawrotów głów mężczyzn, a raczej przeciwnie- kazano im zakrywać jak najwięcej części swojego ciała( również, ze względów na ówczesną medycynę). Im bardziej męska kobieta, tym była ładniejsza. Natomiast symbolem westchnień miłosnych był nadal mężczyzna.
2. Czy wiesz, że w gotyku kanon kobiecej budowy znacznie się zmienił?
Kobieta o bardzo wąskich ramionach i biodrach był uważana za ideał?
Małym dziewczynkom, w największej fazie rośnięcia zawiązywano ramiona i biodra linami,
by nie mogły się rozwijać.
3. Nazwa dadaizm pochodzi od słów wypowiedzianych przez dziecko „da-da”, z czym można symbolizować coś przypadkowego i naturalnego, zaczynanie od zera, jak berbeć uczący się mówić.
Pasuje to do konwencji dadaistów, ponieważ ich sztuka tworzona jest przypadkowo, na chybił-trafił.
Kubizm- od cubus- sześcian. Cezanne powiedział, że świat składa się z sześcianów, kół i stożków, z tego zdania bardzo często czerpali kubiści, mówiąc, że to właśnie Cezann jest prekursorem tego ruchu upraszczając tworzoną rzeczywistość (widzimy to na przeważającej części jego obrazów. Najlepiej jednak wg. Mnie ukazuje to w ulubionym przez niego pejzażu, który malował bardzo często- „Góra św. Wiktorii)
4. Sztuka nowoczesna wcale nie jest bez wyrazu.
Ona próbuje osiągnąć coś innego od sztuk artystów np. renesansu...
Jeśli artysta dochodzi do wniosku, że nie jest w stanie odnieść tak technicznych precyzji i umiejętności, by oddać przestrzeń taką, jaką jest lub przedstawić ją w sposób dla siebie idealny, próbuje iść w stronę destruktywizmu artystycznego, po to by pokazać inny wymiar twórczości.
Sztuka nie zawsze musi być jasna, promienista, natchniona. Skrywa ona również ciemne zakamarki życia, tematy tabu, wstyd, lęki i choroby.
